مخلص در طاعات خداى تعالى و ترس كار بود از شوائب طاعت و از نظر خلق پنهان ميداشت و دو نوبت حج خانه خداى كرد و از خلق « 302 » عوام كس بر آن مطلع نشد كه او را مدح كنند و حاجى گويند در مسجد سنقر وعظ ميفرمود و در روضه شيخ كبير درس حكمت ميگفت و افاده مينمود و خلق بسيار از علما و صوفيه حاضر ميشدند و از صحبت خلايق محترز ميبود مبادا كه وقت شريف بغارت برند و از جهت سلامت نفس خود در خلج ساكن شد عاقبت خلق ميرفتند و بر دست وى توبه ميكردند و او را اجازات و اسانيد معتبره بود و تأليفات و تأويلات داشت و از مصنفات او يكى كتاب الروايات است و مصباح الحكايات « 303 » كه در شأن حضرات اهل بيت عليهم السلام تصنيف فرموده و ترتيب نموده و آن مشتمل بر چهار مجلد است و دوازده باب و متوفى شد در سال هفتصد و بيست و پنجم از هجرت و او را دفن كردند در بقعه مباركه خود رحمت الله عليه « 304 » . شيخ شرف الدين على بن مسعود الشيرازى « 305 » شيخى فاضل متواضع بخشنده بود و كرمى داشت و ترس كار بود و مادام در بقعه خود آنچه داشت بدرويشان نفقه ميكرد چنانچه

--> ( 302 ) - اين شخص ظاهرا بلكه بنحو قطع و يقين يكى از هفت پسر شيخ صدر الدين ابو المعالى مظفر بن محمد بن مظفر بن روزبهان بن طاهر عمرى ربعى عدوى جد سوم مؤلف كتاب حاضر و جد مادرى صاحب شيرازنامه است و نام وى در شيرازنامه ص 133 در ضمن تعداد پسران هفتگانه شيخ صدر الدين مذكور است ولى كنيه او نه ابو الميامن و نه ابو المباسر در آنجا ذكر شده - تراجم احوال شيخ صدر - الدين مظفر مشار اليه با پسران هفتگانه او و اجداد ايشان و اولاد ايشان همگى در كتاب حاضر در مواضع متفرقه مذكور است ( حاشيه شد الازار ) . ( 303 ) - مد : كتاب مفتاح الروايات در مصباح الحكايات با توجه بمتن شد الازار تصحيح شد . ( 304 ) - جها : دفن كردند در عقب سر پدر رحمة إله عليه . ( 305 ) - الشيخ شرف الدين على بن مسعود بن المظفر ( شد الازار ) اين شخص بدون هيچ شبهه بقرينه اسم پدر و جد و نيز بقرينه اين عبارت مؤلف در آخر ترجمه ( و دفن خلف قبر والده ) با ملاحظه عادت مؤلف كه غالبا اين نوع عبارت را در شرح احوال ابناء بلافاصله بعد از تراجم اباء ذكر مىكند پسر صاحب ترجمه مذكور قبل از اين است ( حاشيه شد الازار ) .